Aankomst
In 2006 reden we, na een heerlijke vakantie in Spanje, door naar Frankrijk voor een weekje in CynoCamp, een net geopende hondencamping. Hoe we precies te weten kwamen dat er een hondencamping in Frankrijk bestond weet ik niet meer, maar waarschijnlijk heb ik het ergens op internet gevonden. We wisten wel dat de eigenaren Nederlanders waren. Zonder echt te weten wat we konden verwachten, reden we ernaartoe.
Maar wat een unieke hondencamping hebben de eigenaren Diana en Patrick neergezet. Wij hadden de Chambre d’hôtes gereserveerd met een aparte slaapkamer voor Rick, en ‘s morgens stond er een heerlijk ontbijt klaar.
Tsenpo, onze lieve Tibetaanse Mastiff, kon op het campingterrein vrij rondrennen met de drie Newfoundlanders die op het terrein wonen. Het hele terrein was goed afgezet, aan drie kanten een stevig hekwerk en aan één kant een beek waar de honden heerlijk konden afkoelen.
Voor een klein bedrag per persoon eten wij gezellig met de andere gasten samen aan één grote tafel “met de pot mee”. De ‘pot’ bestaat uit een driegangenmenu. Diana kookt iedere avond een heerlijke maaltijd, vooraf kan men op het bord lezen wat er op het menu staat.
De omgeving is echt prachtig. Zodra je de camping afloopt sta je midden in de natuur en wandel je langs de druivenvelden zó over slingerende paadjes het bos in.
Er is in de omgeving ontzettend veel te ondernemen. Aan de voet van het leuke dorp La Roque-sur-Cèze ligt een spectaculair natuurverschijnsel: Les Cascades du Sautadet. Het lijkt alsof de Cèze ineens ophoudt en het water de diepte in stort. Sterker nog, dat is het geval! De watervallen worden ook wel ‘de sprong van de duivel’ genoemd, een verwijzing naar de vele slachtoffers die de afgelopen jaren een sprong in het diepe niet hebben overleefd. Het bordje Baignade interdit, verboden te zwemmen is niet overdreven.
De Bambouseraie is een unieke tuin in Europa en dat wilde wij graag met eigen ogen zien. Nergens anders vind je zoveel verschillende bamboeplanten op zo’n groot gebied bij elkaar. Wat ons meteen opviel, was hoe mooi – en vooral hoe schoon – het park eruitzag.
In een hoek van La Bambouseraie is een Laotiaans dorp nagebouwd, met huisjes van bamboe.
Eén van de mooiste plekjes van het park is de ‘Vallon du dragon’ De Vallei van de Draak, tijd voor een zen-momentje, want dit gedeelte is opgebouwd volgens de principes en regels van de echte Japanse tuin. Een perfecte mix van waterpartijen, rotsen en vegetatie, zoals het in Japan van oudsher gedaan werd. Een plek om echt tot rust te komen en te genieten van de (aangelegde) natuur.
Aan het eind van onze vakantie brachten we nog een bezoek aan de wereldberoemde Pont du Gard, een Romeins aquaduct welke sinds 1985 vermeld staat op de Werelderfgoedlijst. Het is het grootste en meest bekende aquaduct uit de Romeinse tijd. Een indrukwekkend staaltje Romeinse bouwkunst.
En toen zat de vakantie er alweer op… Tijd om afscheid te nemen van Diana en Patrick, maar gelukkig niet voorgoed! Volgend jaar komen wij weer terug. Tot dan, au revoir!